و ذكر سبيل اللَّه براى نمونه يا افضل افراد است ، و فوق طاقت يعنى قدرت يا وسع و تحريم با نخست مناسبتر است و كراهت با دوم ، و همچنين در راه بردن آن . 2 - در مجالس صدوق - 202 - بسند پيش ، از امام صادق عليه السّلام ( همين حقوق دابه را نقل كرده با اختلاف در ترتيب و تعبير و بر آن افزوده كه ) چهره‌اش را داغ نزند ، و برم كردن آن را نزند و بلغزيدن بزند زيرا دابه بيند آنچه شما نبينيد و در كافى - ج 6 ص 538 - بسندش از امام ششم عليه السّلام شش حق دابه را نقل كرده و افزوده كه از پيغمبر صلى اللَّه عليه و إله روايت شده : بزنيدش بلغزيدن و نزنيدش برميدن در محاسن - 637 - مانند آن را از نوفلى آورده كه شش حق دارد تا گفته او چون گذرد بدان . توضيح : صدوق در فقيه ( ج 2 ص 187 ) گفته و نيز از امام ششم روايت است كه او را بلغزيدن بزنيد الخ . والد - قد - گفته : كلينى و برقى از پيغمبر و امام صادق عليه السّلام عكس آن را روايت كردند بىذكر علت و ظاهر اينست كه صدوق اشتباه كرده و تتمه را براى توجيه آن آورده با اينكه دابه در لغزيدن گناهى ندارد زيرا براى ليزى زمين يا سنگ سر راه است و مانند آنها - پايان - و من گويم : بسا خبر بهر دو وجه رسيده و هر كدام موردى دارند مخصوص چنانچه لغزيدن براى تنبلى دابه باشد كه تقصير او است ، يا رم كردن براى ديدن نمونه دورى باشد كه بسا دشمن است يا جانور آزار كن ، و خلاصه مطلب مبهم است . 3 - در خصال ضمن حديث اربعمائه ( ج 2 ص 159 ) امير المؤمنين عليه السّلام فرمود هر كدام شما با دابه‌اى سفر كند چون به منزل رسد نخست آن را خوراك دهد و آب دهد ، در محاسن - 361 - از امام ششم عليه السّلام مانندش آمده .